Wielce Zwodnicza Scenografia Strony - wybierz przebranie: Sprawa Baudelaire'ów, Tajemnica WZS lub Snicket

streszczenie "Końca"

UWAGA!

Strona zawiera spoilery Księgi Trzynastej Serii Niefortunnych Zdarzeń.
Czytasz na własną odpowiedzialność.

trzynasty tom

Po pożarze Hotelu Ostateczność sieroty i Olaf płyną razem łodzią. Morze jest spokojne, nie ma wiatru, dzieci mają problemy z jedzeniem i sterowaniem łodzią. Olaf nie jest pomocny, zajmuje się przechwałkami i sposobem wykorzystania fortuny Baudelaire'ów. W końcu zajmuje się zmianą nazwy łodzi z "Karmelita" na "Olaf" - dowiadujemy się, że prawdziwa nazwa łodzi jest jeszcze inna. Sieroty rozważają możliwość zabicia łotra, nie wykorzystują jednak okazji.

Nadciąga sztorm, który Snicket opisuje bardzo dokładnie na podstawie swoich doświadczeń. Zarówno sieroty, jak i ich były opiekun wychodzą cało ze sztormu. Ich łódź rozbija się w pobliżu wyspy, której odkrywcą i królem natychmiast ogłasza się Olaf. Na wybrzeżu sieroty spotykają sześcio- lub siedmioletnią dziewczynkę o imieniu Friday [aluzja do Robinsona Cruzoe], która jest jedną z mieszkanek wyspy. Po tym, jak Olaf niegrzecznie ją traktuje i grozi jej kuszą harpunową, Friday zostawia Olafa na wybrzeżu i prowadzi sieroty do mężczyzny o imieniu Ishmael [aluzja do "Moby Dicka"]. Oferuje dzieciom jedyny dostępny na wyspie napój - odurzające, sfermentowane mleko kokosowy.

Dzieci poznają przywódcę wyspy - Ishmaela, starszego człowieka, który ze względu na chore nogi nie może chodzić. Wyjaśnia on dzieciom panujące na wyspie zasady - wszyscy mieszkańcy ubierają się tak samo, jedzą codziennie to samo i nie mogą posiadać żadnych rzeczy osobistych. Ishmael jako koordynator pomaga wyspiarzom zdecydować, które z przedmiotów znalezionych po sztormie na wybrzeżu są zbędne. Dzieci są świadkiem spotkania, na którym przywódca uznaje wszystkie znalezione przez mieszkańców za zbędne. Zostają one wywiezione przez owce do znajdującego się na drugim końcu wyspy sadu, którego nie może odwiedzać nikt z tubylców.

Dzieci zostają zaproszone na lunch do kucharki wyspiarzy, pani Caliban, która jest matką Friday. Serwuje ona na codziennie na lunch Ceviche - pozbawioną smaku potrawę z wodorostów. Podczas lunchu Ishmael wznosi toast za "sieroty Baudelaire", chociaż dzieci zdecydowały się nie opowiadać o sobie i nie wspominały o śmierci rodziców. Baudelaire'owie postanawiają pozostać na wyspie i jak wszyscy jej mieszkańcy, zostają przydzieleni do różnych zajęć - Wioletka pierze ubrania, Klaus usługuje Ishmaelowi, a Słoneczko gotuje z panią Caliban.

Dzieci poznają mieszkańców wyspy i spędzają na niej kilka dni, poddając się "presji otoczenia". Podczas odpoczynku od swoich codziennych obowiązków zauważają pływający po morzu ogromny stos ksiażek, na którym leży nieprzytomna Kit Snicket. Wkrótce pojawia się także Olaf, kiepsko przebrany za Kit Snicket. Mieszkańcy wyspy rozpoznają przebranie i idą sprowadzić Ishmaela, który ma zdecydować, co zrobić z Olafem i Kit. W tym czasie Olafa pilnują sieroty i Friday, która pokazuje im znalezioną na wybrzeżu Niewiarygodnie Jadowitą Żmiję.

Wkrótce wyspiarze przyprowadzają Ishmaela, który odbiera Olafowi kuszę harpunową i zamyka go w ogromnej klatce na ptaki. Olaf ujawnia, że sieroty przemyciły w kieszeniach szat przedmioty z rozbitego statku. Po dyskusji z rozbitkami Ishmael decyduje, że wybaczy Baudelaire'om naruszenie prawa, jednak każe im zostawić na wybrzeżu Kit Snicket. Sieroty nie zgadzają się i zostają wykluczone ze społeczności wioski.

Dzieci muszą pozostać na wybrzeżu, które za kilka dni zostanie zalane wodą. Olaf proponuje sierotom współpracę, przy okazji ujawniając, że Ishmael może chodzić i potajemnie wymyka się do sadu. Wyjawia także, że za fałszywy brzuch służy mu kask z Meduzoidalnym Mycelium - jedyna rzecz, której może obawiać się przywódca wyspy.

Podczas gdy sieroty zastanawiają się, czy mogą zaufać Olafowi, Kit odzyskuje przytomność. Opowiada sierotom o przeszłości wyspy, którą także dotknęła schizma, i informuje, że spotkała Bagiennych. Tymczasem do sierot przychodzi potajemnie dwoje mieszkańcy wyspy - Finn i Erewhon, którzy przynoszą dzieciom kolację. Okazuje się, że wyspiarze są zmęczeni zasadami wyspy i chcą następnego dnia rozpocząć rewolucję i wypędzić Ishmaela. Proszą sieroty o pomoc: mają pójść do sadu i znaleźć przedmioty, które mogłyby posłużyć za broń w czasie buntu. W zamian mieszkańcy wyspy pomogą dzieciom i Kit.

Pomimo wahania sieroty idą do sadu razem z Ink (tak została przez Kit przezwana Niewiarygodnie Jadowita Żmija). Znajdują tam masę różnych użytecznych przedmiotów, a wąż prowadzi ich śladami Ishmaela do ogromnego drzewa, w którym ukryty jest pokój ze zbiorem narzędzi, biblioteką i kuchnią. Sieroty znajdują tam księgę z zapisem historii wyspy zatytułowaną "Seria Niefortunnych Zdarzeń", w której oprócz wpisów Ishmaela odkrywają też wpisy swojej matki.

Dzieci nakrywa sam Ishmael, który opowiada im o czasach, gdy przywódcami wyspy byli rodzice Baudelaire'ów. Okazuje się, że w wyniku buntu mieszkańców zostali oni wyrzuceni z wyspy. Żeby uniknąć zagrożeń, Ishmael wprowadził surowe przepisy i zachęcał ludzi do picia napoju z kokosu, który stał się dla nich niemal narkotykiem. Przywódca wyspy proponuje Baudelaire'om, żeby pozostali na niej i dostosowali się do zasad, twierdząc, że tego właśnie chcieliby ich rodzice.

Dzieci wracają wraz z Ishmaelem do jego namiotu i zastają w nim kłócących się mieszkańców wyspy. Kłótnię przerywa nagłe pojawienie się Olafa, który chce objąć przewództwo na wyspie i grozi Ishmaelowi Meduzoidalnym Mycelium. Ishmael mści się za pożar swojego domu, którzy jego zdaniem wywołał Olaf, i wystrzela w brzuch Olafa ostatni harpun, rozbijając kask ze śmiercionośnym grzybem. Mycelium zaraża wszystkich mieszkańców wyspy, lecz jedynie Baudelaire'owie decydują się szukać pomocy. Wracają do sadu i nie znalazłszy w kuchni chrzanu, szukają pomocy w "Serii Niefortunnych Zdarzeń". Odkrywają, że ich rodzice wyhodowali hybrydę jabłka i chrzanu, która jest lekiem na Meduzoidalne Mycelium.

Dzieci są jednak zbyt osłabione działaniem grzyba, żeby pójść zerwać jabłka z drzewa, jednak Niewiarygodnie Jadowita Żmija przynosi im owoce i ratuje sieroty od śmierci. Dzieci chcą pomóc innym zarażonym, ale odmawiają oni zjedzenia jabłek, oskarżając Baudelaire'ów o zakłócenie spokoju na wyspie. Mieszkańcy odpływają, twierdząc, że zdołają dopłynąć do znajdującej się przy Parszywej Promenadzie fabryki chrzanu. Razem z wyspiarzami przepada Ink.

Dzieci decydują się zostać na wyspie i pomóc Kit, ale gdy chcą podać jej jabłko, kobieta mówi im, że zjedzenie go zaszkodziłoby jej nienarodzonemu dziecku. Kit opowiada dzieciom o tym, że Bagienni, Hektor i załoga Queequega zostali zabrani na pokład przez tajemniczy obiekt o kształcie znaku zapytania, który jej brat zwykł nazywać "Wielką Niewiadomą". Przeprasza dzieci, że je zawiodła, a one mówią jej o podpaleniu Hotelu Ostateczność i śmierci Deweya. Sieroty obiecują, że zajmą się dzieckiem Kit i nazwą je imieniem któregoś ze swoich rodziców.

Kit zaczyna rodzić, a dzieci nie potrafią jej pomóc. Nagle w pobliżu pojawia się Olaf, który w trakcie rozmowy z Baudelaire'ami mówi im, że to nie on podpalił dom ich rodziców. Dzieci odkrywają także, że harpun wystrzelony przez Ishmaela ranił poważnie Olafa, ale on sam lekceważy ranę. Pomaga Kit zejść na ziemię i - ku najwyższemu zdumieniu dzieci - całuje ją. Oboje recytują fragmenty wierszy, a Olaf umiera. Dzieci pomagają Kit urodzić córkę, a kobieta umiera.

Baudelaire'owie nazywają dziewczynkę imieniem swojej matki. Zostają na wyspie cały rok, troskliwie opiekując się dzieckiem, czytając "Serię Niefortunnych Zdarzeń" i odwiedzając groby Kit i Olafa.

rozdział 14

Czternasty rozdział rozpoczyna się ostatnim napisanym przez panią Baudelaire fragmentem "Serii Niefortunnych Zdarzeń". Ciężarna matka sierot pisze w nim o tym, że wraz z mężem jest zmuszona do opuszczenia wyspy, przez co kolejny raz w życiu ma złamane serce. Wspomina o tym, że chce nazwać swoje nienarodzone dziecko Lemony lub Wioletka.

Sieroty decydują się opuścić wyspę na odbudowanej przez siebie łodzi. Snicket mówi, że nie wiadomo, co stało się z rodzeństwem: niektórzy uważają, że przyłączyli się oni do WZS - Wolontariatu Zapalonych Strażaków i działają pod innymi nazwiskami, a inni, że zginęli na morzu. Wsiadając na łódź, córka Kit wymawia imię Beatrycze - ostatnie słowo w książce, które jest zarówno jej własnym imieniem, jak i prawdziwym imieniem łodzi, na której sieroty przypłynęły na wyspę.

inne informacje

Autorka: Random

idź do góry
© Copyright 2006-2010 Random and Luniasta / XHTML 1.0 Strict Valid /
gdyby nie fakt, że Internet Explorer to beznadziejna przeglądarka, nie byłoby tego tekstu