Wielce Zwodnicza Scenografia Strony - wybierz przebranie: Sprawa Baudelaire'ów, Tajemnica WZS lub Snicket

Lemony Snicket: Nieautoryzowana Autobiografia

podstawowe informacje

Tytuł: Lemony Snicket: Nieautoryzowana Autobiografia
Tytuł oryginału: Lemony Snicket: The Unauthorized Autobiography
Data oryginalnego wydania: 1 maja 2002
Data polskiego wydania: 2004
Liczba stron: 220

okładki

Lemony Snicket: Nieautoryzowana Autobiografia Hippiczne Harce!

Przejdź do galerii okładek książki

spis treści

rozdział pierwszy
Dlaczego gazety pisały o śmierci pana Snicketa?
Kto zrobił to zdjęcie?

rozdział drugi
Dlaczego pan Snicket poświecił życie sprawie Baudelaire'ów?
Czy ten list jest autentyczny?

rozdział trzeci
Dlaczego Hrabia Olaf nosi tatuaż z okiem na kostce lewej nogi?
Dlaczego ten budynek stoi opuszczony?

rozdział czwarty
Gdzie są Trojaczki Bagienne?
Kto jest najwyższy na tym zdjęciu?

rozdział piąty
Kto to jest Beatrycze?
Dlaczego tę aktorkę wycofano z obsady po trzech zaledwie spektaklach?

rozdział szósty
Co to jest WZS?
Dlaczego ten statek odpłynął trzy godziny za wcześnie?

rozdział siódmy
Dlaczego sekretny tunel łączy willę Baudelaire'ów z domem przy Alei Ciemnej 667?
Czym poplamiona została koszula tego mężczyzny?

rozdział ósmy
Dlaczego pan Poe nie pomaga dzieciom tak, jak powinien?
Dlaczego te dzieci nie mają nic lepszego do roboty jak siedzieć przed budynkiem i gapić się ponuro w obiektyw?

rozdział dziewiąty
Dlaczego Lemony Snicket stale się ukrywa?
Co się stało z gadami z kolekcji dr. Montgomery'ego?

rozdział dziesiąty
Ilu asystentów ma Hrabia Olaf?
Co może kryć się w książce?

rozdział jedenasty
Czy rodzice Baudelaire'ów naprawdę nie żyją?
Czemu tak wiele rzeczy idzie z dymem?

rozdział dwunasty
Czy ofiarny obywatel może zrobić cokolwiek, aby pomóc sierotom Baudelaire?
Jeżeli nic tam nie ma, to co to był za hałas?

rozdział trzynasty
Kto to jest Lemony Snicket?
[zamazany napis - w jednym z wywiadów Handler mówi, że to "tylko bazgroł"]

streszczenie

Paradoksalny tytuł tej książki - Nieautoryzowana autobiografia - mówi sam za siebie: autor nie odpowiada za prawdziwość własnych słów. Autor? Nie wiemy przecież nawet, kim jest "Lemony Snicket" - maska, za którą ukrył się twórca Serii niefortunnych zdarzeń: czy faktycznym autorem, czy fikcyjnym narratorem - tropicielem losów sierot Baudelaire, czy też jedną z postaci powieści, uwikłaną w akcję na równi z resztą bohaterów? "Lemony Snicket" występuje bowiem przed nami we wszystkich trzech wcieleniach.

Jego Nieautoryzowana autobiografia zamiast - jak przystało na ten gatunek literacki - wyjaśnić ów chaos, potwierdza go tylko i potęguje. Snicket ("Snicket"?) wciąga nas w typowo postmodernistyczną grę, w której tekst żyje własnym życiem, kierując się wyłącznie logiką języka i metafory, i karmiąc innymi tekstami - jest zaprzeczeniem stendhalowskiej definicji sztuki jako "zwierciadła przechadzającego się po gościńcu" rzeczywistości. Jeżeli spodziewaliśmy się znaleźć tu choć cząstkę prawdy o autorze, to czeka nas gorzki zawód. Nieautoryzowana autobiografia Snicketa kpi z "waloru prawdziwości" przypisywanego temu gatunkowi: z absurdalną skrupulatnością gromadzi "materiał dowodowy" - zdjęcia z niedorzecznymi podpisami, strzępy fikcyjnych gazet, parodie ogłoszeń i reklam, listy, scenariusze, piosenki, cytaty z tomów Serii niefortunnych zdarzeń - traktując fakty na równi z fikcją, i z groteskową powagą katalogując ten miszmasz w indeksie na końcu książki.

A cały ten wysmakowany edytorsko collage po mistrzowsku ilustruje podstawową prawdę o języku: że równie chętnie służy on wyrażaniu prawdy, jak i kłamstwa, w obu przypadkach posiłkując się tymi samymi faktami. Język stwarza bowiem wyłącznie fakty literackie, a rzeczywistość literacka nie ma nic wspólnego z rzeczywistością historyczną - i na tym właśnie polega jej urok.

idź do góry
© Copyright 2006-2010 Random and Luniasta / XHTML 1.0 Strict Valid /
gdyby nie fakt, że Internet Explorer to beznadziejna przeglądarka, nie byłoby tego tekstu